“Dit is mijn allerlaatste groet, mijn leven is voorbij. Blijf niet treuren, maar glimlach als je denkt aan mij.”

“Dit is mijn allerlaatste groet, mijn leven is voorbij. Blijf niet treuren, maar glimlach als je denkt aan mij.”

Jan van den Boomen

Jan van den Boomen

Hij is slechts 62 jaar geworden

☆Valkenswaard, 16 november 1926 †Veldhoven, 20 november 2021

Weduwe van Rob Jansen

Condoleanceregister

71 Reacties
Nieuwste
Oudste
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties

Jan, mijn achterneef. Zo spijtig dat je te vroeg moest gaan. Van de zomer zagen we je nog bij je thuis, in je bloemrijke tuin. Ik ken je al vanaf je peutertijd. Veel later leerde ik je heel goed kennen omdat we samenwerkten voor de Stichting Lennarts. We kregen een warme band met waardering voor elkaars inspanning en persoon.
Veel sterkte voor Bram, Dorus, Hanneke, Erik, jullie familie en vrienden van Jan.
Francien van den Boomen, ook namens Cas de Bruijn

Lieve Jan, zo’n 3 weken geleden sprak ik je voor het laatst. Ik zag je in de gang. Ik stond muziek te kopiëren, jij wilde dat ook. ‘Ik kom zo wel terug’ zei je. Toen ik je vroeg hoe het met je ging antwoordde je ‘uitstekend’. Zo was je, altijd optimistisch, vrolijk, in voor gezelligheid. Ik ga je zo missen….

Sterkte voor iedereen die je op wat voor manier dan ook hebt geraakt in het leven.

Woorden schieten ons te kort,Toen we te horen kregen dat Jan was overleden.
Wij wensen de hele Famillie heel veel kracht en sterkte toe bij dit grote verlies.

Ja wat een schok was het moment dat de rouwbrief een kaart van Jan bleek te bevatten, niet te bevatten nieuws. Na veel Trio Chet deze dagen, een laatste bezoek aan Jan afgelopen vrijdag, de emotionele dienst van vanochtend via internet en nog altijd blijft het ongeloof.
Iedereen die dichtbij Jan stond wens ik heel veel sterkte de komende tijd, vooral Dorus en Bram.
Als de schok al zo groot is voor een relatieve buitenstaander dan zijn jullie omver geblazen.
Veel sterkte. Het is ongelooflijk dat tijd diepe wonden als deze heelt.
Het ga jullie allen goed.

Met groot ongeloof heb ik het bericht ontvangen van het overlijden van Jan. Ik herinner met hem als een geweldige en bevlogen musicus, een fantastische collega aan het Maastrichts conservatorium en een vakkundige en betrokken docent. Op de maandagavonden hebben we samen met Janice en Joep menig “boompje” opgezet. Lieve familie: veel sterkte!

Marie-José van den Beuken

Janneman, zo is Jan in de loop der jaren voor mij gaan heten als we elkaar zagen. Jan ken ik uit Borra, een Amersfoorts café met een prachtig klein podium. Er waren toen elke donderdagavond jamsessies. Het zal zo’n kleine 20 jaar geleden zijn geweest dat ik daar, gekluisterd aan de muziek, een kleine kroegfamilie vond. Jan was daar onderdeel van. Langzaam maar zeker raakten we aan de praat, wisselden met de andere vaste bezoekers vele Belgische biertjes uit (een fors aantal in mijn herinnering) en we genoten van de muziek. Jan speelde regelmatig mee maar het bleek al gauw dat hij ook plannen had het Amersfoortse Jazzcircuit in het algemeen te verlevendigen. Met een klein groepje vrijwilligers werd zijn JazzPodium verder op gang gebracht. Stuwende kracht met veel energie en idealen was Jan zelf, maar hij zou zich nooit de borst kloppen daarvoor. Het duurde niet lang of we bedachten een prijs voor jonge jazzmusici erbij. Daardoor kwamen er vaak prachtige te jureren concertjes, met daar weer uit voortkomend een winnaar die als prijs speelde of zong op het bekende Amersfoorts jazzfestival. Ik vroeg me naderhand toen ik uit Amersfoort weg was, wel eens af of Jan wel voldoende de credits heeft gekregen van die uitstekende impuls voor zowel de muziek en musici, als voor het toen toch – in mijn ogen – nog licht ingeslapen Amersfoort. Nu zaterdag zag ik Jan stil in Eindhoven liggen op zijn eigen nieuwe JazzPodium, zo onwerkelijk, zo op zijn eigen plek en tegelijkertijd zo verdrietig misplaatst. 

Al die jaren na het JazzPodium hebben we contact gehouden. Helemaal niet vaak, maar het was altijd goed elkaar te zien, regelmatig voorzagen we onszelf daarbij van een hapje heerlijk eten. Wat kon hij ook daarvan genieten en wat kon je dat aan hem zien, aanstekelijk. Een tijdje, in wat recentere jaren, heeft Jan bij mij in Utrecht gelogeerd op de avonden dat hij les gaf op de Muziekschool, maar wel al wat onhandig ver weg met Ellen in Eindhoven woonde. Na zijn laatste lesuur waaide hij dan halverwege de avond aan, nestelde zich op de bank, dronk een goed glas rode wijn, we vertelden wat ons bezig hield, hoe het met onze kinderen ging op wie we allebei zo trots waren, en daarna werkte hij zijn mail bij. In alle rust. Voor mij geldt: vroeg slapen, vroeg op, en als ik dan de volgende morgen de woonkamer in kwam, dan stonden daar Jan zijn – altijd wat verfrommelde – schoenen als trouwe dienaren van de hard werkende muzikant. Dat beeld dat ik destijds vooral grappig vond, dat is nu een aandoenlijk houvast om te denken aan de Janneman die in die schoenen stond en er nog zo lang in had moeten staan. De Jan die altijd gezelligheid bood en me altijd het gevoel gaf dat ik kon binnen vallen zonder vragen en zonder vragen te hoeven beantwoorden. Gelukkig bleek Ellen zo’n zelfde gastvrijheid in zich te dragen en veranderde het contact dus niet. Dat zomaar binnen vallen gebeurde over de afstand Utrecht-Eindhoven overigens niet veel, maar de wetenschap dat het kon, is een kostbaar gevoel. Die warmte, dat gevoel van acceptatie, de vrolijkheid, de pretoogjes, Jans’ muziek, zijn prima kookkunsten, de betrokkenheid maakten hem tot een bijzonder mens. Het is erg fijn dat ik hem heb mogen meemaken. Maar wat een blijvend gemis zo zonder Janneman. 

Jan Jazz - Bassist QVcr.jpg

Toen ik hoorde, of eigenlijk las dat Jan gestorven is stond de wereld stil. Ik las het nog eens…..en nog eens.
We kwamen elkaar tegen in de muziek, voor een cd opname ( samen met jou) speelden we voor het eerst samen. En leerde ik Jan kennen als mens. Warm, hartelijk, rustig en óh zo muzikaal.
Later nodigde hij ons, Metisse, uit om te komen spelen in Orion, nu bijna 3 jaar geleden. Na afloop een enthousiaste Jan, samen aan tafel, soep eten, kletsen, lachen en zo welkom zijn!
Ik ben van slag…

Jan we gaan een bijzonder prachtig mens missen!
dankjewel voor wat je voor veel mensen hebt betekend.

Heel veel sterkte voor de familie.
warme groet
Yolanda

Met groot enthousiasme stimuleerde Jan – samen met Sander – een stel amateurmusici elke eerste donderdag van de maand in Amersfoort het maken van jazzmuziek op allerlei instrumenten in de zogenaamde ‘Potje Jam’ groep. Dit bleef hij doen, ondanks dat hij naar Eindhoven verhuisde enkele jaren geleden. Sander en hij speelden aan het begin en het eind van de avond de mooiste nummers om te laten horen hoe fijn het is om mooie muziek te maken. Alle leden van deze ‘club’, die net een app-groep hadden opgericht, zijn met stomheid geslagen door het plotselinge overlijden. Behalve voor de familie en vrienden een groot verlies voor velen. Rust zacht, Jan.

Wat een plotseling verlies van zo’n lieve, rustige man. Fijn dat er samen muziek hebben gemaakt met Lynieve. Helaas is het eindresultaat nooit voltooid.
We waren met z’n 3en in een groepsapp plannen aan t maken en ineens reageerde he niet meer. We werden al ongerust. En terecht, zo bleek achteraf.
Een paar dagen ervoor had ik je gevraagd of ik nog n boodschap moest doen voor je; waarop jij zo mooi reageerde : “verveelde gij oe-eige?” Maar je had nog genoeg in huis, zei je. Dat was t laatste wat ik van je vernam. Rust zacht. En fijn dat ik je heb mogen kennen.
Annelies Heldoorn 🎹

Dag Jan, je was een fijne collega. Ruimdenkend, met een groot hart, kalm maar trefzeker met kritiek wanneer dat nodig was.
Voor de pandemie uitbrak hebben we nog een paar keer gespeeld in een trio. Dat was voor het eerst, ik vond het erg leuk. En ik keek er al naar uit of we dat vaker konden doen. Nu blijven er alleen mooie herinneringen.
Jan, het ga je goed. Ik zal je missen. Ik wens familie en al Jan’s naasten veel sterkte.
Jeroen Becx collega muziekdocent.

Contact: 040-7114487 | info@boyjansenuitvaartverzorging.nl | facebook.com/boyjansenuitvaartverzorging