De site is weer lekker fris! Er wordt nog volop aan gewerkt maar het begin is gemaakt!
Nieuwe site
Blog #7 Weer Samen…
Op jonge leeftijd een vader of moeder verliezen is een aangrijpende gebeurtenis.
Een gemis wat een leven lang bij je gedragen wordt. Afgelopen week mochten we een afscheid begeleiden van een moeder. Een hele bijzondere, lieve moeder. Haar man was ruim 30 jaar geleden plotseling overleden. Een grote klap voor het gezin. Maar ondanks deze moeilijke periode stond moeder altijd klaar voor haar dochter. Onder het motto hoofd omhoog en doorgaan heeft moeder de draad opgepakt en was ze er ter ondersteuning van haar dochter.
Afgelopen week kwam moeder te overlijden. Zelden heb ik z’n liefdevolle band meegemaakt tussen moeder en dochter, tussen tante en nichtjes. Ze was de moeder van één en een moeder voor velen.
30 jaar lang is de liefde voor vader altijd gebleven, nooit is er een andere man in haar leven gekomen. De gedachte dat vader en moeder weer samen zijn gaf troost. Echter hoe zorg je ervoor dat ze ook voor altijd weer samen zijn… en blijven?
Vader had 30 jaar geleden een mooi graf gekregen. Een fijne plek om naartoe te gaan om weer even samen te zijn. Helaas is het zo dat een graf meestal niet voor eeuwig is. Een graf is er zolang de rechten van een graf betaald worden. Een gedachte welke bij de dochter de nodige vragen opriep. Wat als ik er niet meer ben? Wie betaald dan de rechten ? Hoe kan ik ervoor zorgen dat voor altijd samen ook echt voor altijd is ?
Samen hebben we diverse mogelijkheden besproken en zijn we tot een bijzondere ‘oplossing’ gekomen. Op de dag van de uitvaart van moeder, is vader opgegraven en in de aula van het crematorium zijn ze weer met elkaar herenigd. Een bijzonder samen zijn wat veel indruk maakte op de aanwezigen. Voor velen een fijne gedachte dat ze vanaf nu echt voor altijd samen zijn.
Ook voor mij was dit een hele bijzondere ervaring, bijzonder om dit te mogen en kunnen organiseren. Dank aan de dochter voor het vertrouwen om haar bij te staan. Dank dat ik er hier over mag schrijven.
Ter info:
Bij een begrafenis is er een wettelijke grafrust van toepassing, dit is voor een duur van 10 jaar. Tot die tijd mag er geen opgraving plaatsvinden. Er zijn heel soms omstandigheden waardoor het eerder kan en mag echter is hier een speciale toestemming voor nodig.
Als er sprake is van een opgraving dient de herbegraving of crematie van de stoffelijke resten op dezelfde dag plaats te vinden.
Bij een crematie is het bij wet verboden om twee personen tegelijkertijd te cremeren.
De as zal tot 30 dagen na de crematie apart van elkaar bewaard worden in een speciale nis bij het crematorium. Na deze 30 dagen is de familie vrij om de as samen te voegen. Het uitstrooien van de as mag in principe overal mits er toestemming is verkregen van de grondeigenaar.
Heeft u vragen over dit onderwerp ? wij beantwoorden ze graag.
24/7 bereikbaar via 040-711 44 87
Blog #6 Puntjes op de i
Met het nieuwe jaar in zicht gaat het terugkijken naar het voorbije jaar bijna vanzelf.
Voor ons een bijzonder jaar, een jaar waarin we gestart zijn met onze uitvaartonderneming.
Een stap in ons leven die de tongen goed los maakten. In eigen dorp was het vooral: “Wat gaat ie nou weer doen?” en “Hoe lang zou hij het volhouden?” Sommigen vonden de combinatie met ton-praten nogal bijzonder, weer een ander juist heel mooi. Zelf snappen we de diverse meningen maar al te goed. Hier waren we op voorbereid. Onze verwachting was dat we een lange adem nodig zouden hebben om de onderneming tot een succes te maken.
De eerste maanden waren naast spannend vooral erg rustig. Zo rustig dat er ergens ook de twijfel kwam; hebben we wel de juiste keuze gemaakt? Is de combinatie toch te bijzonder? We hebben voor de zekerheid zelfs ons meldnummer gebeld om te kijken of deze wel werkte….
Gelukkig sloeg na een aantal weken het roer om en wist men ons te vinden. Van Boekel tot Heeze en van Valkenswaard tot Eindhoven en zelfs enkele keren hebben we binnen onze eigen gemeente het vertrouwen gekregen om men bij te staan in het begeleiden van een afscheid. Dankbaar en trots kijken we terug op de voorbije maanden.
We hebben veel tijd besteed aan onze manier van werken. Hoe zetten we ons op de kaart? Hoe laten we zien dat we anders zijn dan anderen? Inmiddels is dit ons, naar onze eigen mening, goed gelukt. We onderscheiden ons ten eerste in onze prijsvoering, deze is uniek te noemen. Echter is dit ook weer een onderwerp waar we voorzichtig mee om moeten gaan. Het praten over de kosten van een uitvaart ligt gevoelig. Ondanks dat willen we dit onderwerp graag op de kaart zetten, het bespreekbaar maken. Maar vooral ook laten zien wat de daadwerkelijke kosten zijn.
Daarnaast werken we zonder standaard draaiboek, we beginnen blanco om zo een afscheid te maken dat past bij de persoon. Een afscheid altijd uniek en op maat gemaakt. Door groots of klein out-of-the-box te denken, wordt het afscheid net even iets persoonlijker. Ruimte voor eigen inbreng, onafhankelijk advies en altijd een duidelijke monitoring van het budget. Zoals alles in het leven gaat ook het laatste stukje meestal gepaard met een lach en een traan. Twee emoties waar ik dagelijks het uiterste van meemaak. Emoties die we bij een afscheidsdienst beide proberen te benaderen.
Helaas kunnen we niet voorkomen dat men afscheid moet nemen, we kunnen er wel voor zorgen dat het op een mooie, waardevolle manier gebeurt. Een manier waarop men met een warm en fijn gevoel terug kan kijken. Wij bedanken iedereen die ons het vertrouwen heeft gegeven om hen bij te staan.
Voor 2019 hopen we dit vertrouwen wederom te krijgen. Het is voor ons iedere keer weer bijzonder om betrokken te zijn bij het afscheid.
Voor 2019 wens ik u alle goeds, koester de mensen om u heen en gedenk de mensen die u mist.
Dat de sterren aan de hemel ook voor u mogen schijnen!
Tot slot: wij krijgen graag feedback! Wat vindt u van onze onderneming? Van onze uitstraling? Van onze werkwijze? Als jonge onderneming staan we open voor kritiek, zeker als deze opbouwend is!
Kortom, we zetten graag de puntjes op de i om zo door te groeien naar een gevestigde en betrouwbare onderneming.
Blog #5 Potje pesten
De komende weken besteden we extra aandacht aan het betrekken van kinderen bij een afscheid.
Helaas kunnen we kinderen niet behoeden voor de dood. Opa of oma komt te overlijden maar soms ook papa of mama, een familielid of een ander kindje. Voor ons als volwassenen is dit al moeilijk te bevatten, laat staan voor kinderen. Ben tegenover kinderen altijd open en eerlijk in wat er gaande is. Hoe graag we ze ook zouden onthouden van het verdriet, is het juist van belang om ze hierin te betrekken en begeleiden. Iets waar ik veel aandacht aan besteed.
In deze blog vertel ik (met toestemming van de familie) iets over een bijzonder moment van een paar weken geleden.
7 jaar is hij, als opa plots overlijdt. Tijdens het tweede gesprek met de familie maak ik kennis met het enige kleinzoontje. Opa’s grote trots en vriend. Op verzoek van de ouders ging ik nadenken over een ritueel wat we tijdens de afscheidsdienst zouden kunnen doen. Al snel denk je aan het gebruikelijke: kaarsjes aansteken, bellenblazen en een mooie tekening maken.
Een tekening maken was geen probleem, kaarsjes aansteken vond hij een beetje eng en belleblazen? Nee dat is iets voor kleine kinderen……ik moest nog even verder nadenken dus.
Niet veel later gingen we bij opa op bezoek, best wel spannend natuurlijk. We gingen in gesprek met de jongen over wat hij kon verwachten. “Opa slaapt niet, want als je slaapt word je ook weer wakker en dat is nu niet. Als je opa aanraakt is hij niet zo warm als normaal, nee opa voelt een beetje koud, een beetje als het pakje appelsap dat net vanuit de koelkast op tafel is verschenen.” Eenmaal in het uitvaartcentrum gingen we samen naar binnen; papa, mama, hij en ik. Na enige twijfel liep hij naar opa, er viel een stilte… even later voelde hij onder opa zijn neus: “Ja, opa is echt dood want er komt geen lucht meer uit.” Mijn conclusie was dat ik hier niets aan toe te voegen had. We moesten zelfs een beetje lachen om de manier waarop het gezegd werd.
“Wat vond je leuk om samen met opa te doen?” vroeg ik hem. Het antwoord was ‘Pesten’. Het kaartspelletje wel te verstaan. Hij vertelde dat het meestal opa was die verloor en dat ze hun eigen regels hadden.
Ik vroeg hem of hij mij die regels tijdens de afscheidsdienst zou willen leren, zodat ik maar ook alle andere mensen, voortaan kunnen pesten op opa zijn manier. Dat vond hij een goed idee.
Tijdens de dienst hadden we krukken bij opa zijn kist gezet, kaarten op de kist, microfoon aan en kaarten maar. Heel mooi vertelde hij hoe het moest. We speelden een potje en ik verloor.
Ondertussen kregen we een bijzonder en ontroerend gesprek over opa en tussendoor bedacht hij een naam voor het spelletje met opa zijn spelregels: ‘Opa’s pesten’.
Voor hem is het potje pesten nu nog meer van betekenis geworden, een herinnering die hem altijd bij zal blijven. Een warme gedachte aan opa van wie hij dit spelletje geleerd heeft.
Tijdens de koffietafel werd het spelletje nog diverse keren gespeeld, steeds weer met iemand anders met als doel om het ‘Opa’s pesten’ goed onder de knie te krijgen.
Blog #4 Touwtjes in handen
Een aantal weken geleden ben ik benaderd door een hele lieve vrouw. Ze nodigde me uit om eens langs te komen om zo haar uitvaartwensen op papier te zetten. Meer dan ik verwacht had, heb ik dit soort gesprekken; het kan maar vast goed geregeld zijn.
Echter was het bij deze vrouw anders. Ze had namelijk een hele goede reden om haar wensen op papier te zetten. Ze had, na enkele jaren van ziekenhuis in – ziekenhuis uit, het slechte nieuws gekregen. Nieuws waarvoor velen bang zijn het ooit te krijgen. Mevrouw is uitbehandeld en kreeg vanuit het ziekenhuis de opdracht om te genieten van de tijd die nog over is.
Bovenstaand nog niet wetende, stond ik met mijn koffertje aan de deur. Eenmaal binnen kreeg ik het bijzondere verhaal van mevrouw te horen. Haar levensverhaal waarin ze in ieder hoofdstuk zelf de regie had genomen en ook nu, nu ze aan het laatste hoofdstuk begonnen is, de regie wil houden. Ergens vond ik het heel spannend om samen met haar, haar eigen uitvaart te gaan regelen. In hoeverre ga ik alles benoemen? Hoe hard komt het bij mevrouw binnen? Wat wil ze wel en wat wil ze niet met me bespreken? Gelukkig nam mevrouw ook hier de regie. “Laten we maar eens met de kist beginnen, heb je er een met een kleurtje? Ik hou namelijk wel van groen.”
Inmiddels hebben we, na een aantal persoonlijke gesprekken en flink wat mailverkeer, alles geregeld. Precies zoals mevrouw het hebben wil. Dankbaar ben ik dat ik dit samen met haar heb mogen doen, maar stiekem kijk ik op tegen de dag waarop ik het telefoontje krijg om het draaiboek uit de kast te halen. Stiekem hebben we een hele goeie band opgebouwd en klikte het vanaf het eerste moment. Mevrouw hield en houdt me nog steeds goed in de gaten op social media en vorige week belde ze me op. Ze vond de blogs fijn om te lezen. “Eigenlijk,” zegt ze “zouden meer mensen alles zelf moeten kunnen regelen”. Het gaf haar namelijk veel rust dat ze zeker weet hoe haar afscheid straks gaat zijn. Ze zei: “Schrijf maar over mij, over hoe we het samen gedaan hebben op mijn manier.” Ik dankte haar voor het aanbod en vertelde haar dat ik dat zeker zou doen.
“Je mag het alleen doen als ik hem ook nog kan lezen want zoals je weet Boy, hou ik graag zelf de touwtjes in handen….” grapte ze… Bij deze, speciaal voor jou!
Blog #3 Twee Werelden
Al vaker heb ik aangegeven dat een lach en een traan heel dicht bij elkaar liggen.In de dagen dat ik een familie bij mag staan, wisselen deze twee emoties zich dan ook in rap tempo af. Zo lachen we met mooie herinneringen en vaak volgt de traan bij de gedachte dat het een van de laatste herinneringen was. Bij een afscheidsdienst probeer ik deze twee emoties een mooie en gepaste plek te geven in de dienst.
Al een tijdje speel ik met de gedachte om mijn passie voor het theater en de liefde voor mijn werk te combineren. Maar hoe?
Na veel nadenken zijn we tot iets heel bijzonders gekomen. In samenwerking met Theater de Hofnar te Valkenswaard gaan we een herdenkingsavond organiseren. Een avond waar we op een mooie manier stil staan bij hen die we missen. Een ontspannen sfeer waarbij livemuziek, mooie verhalen en het noemen van de namen de rode draad van de avond vormen. We gaan zowel een kaarsje branden om te gedenken als ook proosten om te vieren. De avond heet “Boy Jansen, Met een lach en een traan” en inmiddels zijn we druk bezig met de invulling van deze avond.
De avond is bedoeld voor iedereen die iemand in zijn of haar omgeving mist. Voor iedereen die een moment extra stil wil staan bij zijn of haar geliefde. We merken dat hier veel behoefte aan is. Voorheen waren er vooral speciale diensten in de kerk waarbij er extra stilgestaan werd bij de overledene. Echter wordt op de dag van vandaag het kerkbezoek steeds minder terwijl de behoefte om te gedenken blijft. We hopen op deze manier een mooie vervanging als ook aanvulling te hebben gevonden.
Ons doel is om deze avond jaarlijks te gaan organiseren en ieder willen we er ook een goed doel mee steunen. Dit jaar gaat de opbrengst van deze avond naar Stichting Make a Memory. Stichting Make a Memory fotografeert op verzoek van ouders en via bemiddeling van zorgprofessionals, ernstig zieke, terminale en overleden kinderen. Met een landelijk netwerk van 140 fotografen, die allen belangeloos meewerken en afhankelijk zijn van sponsoren, schenkingen en donaties, vinden wij dit een heel mooi en bijzonder doel.
Voor meer informatie over deze stichting, kijk eens op www.makeamemory.nl
Mocht u op een mooie manier, in een ontspannen sfeer stil willen staan bij uw overleden dierbare?
Ik ontmoet u graag op Woensdag 7 november in de Hofnar te Valkenswaard.
Entree is €5,00 en de avond begint om 20.15u.
Binnenkort volgt er meer informatie.
Mooi om te zien dat mijn twee werelden ook goed samen kunnen gaan.
Boy Jansen
Blog #2 de Pipowagen
“Sorry, maar we hadden niet aan jou gedacht, mijn oom vertelde dat jij ook zoiets met uitvaarten doet. En omdat we het eigenlijk anders dan anders willen, dacht hij dat we bij jou moeten zijn. Doe jij zoiets?”
“Ja, ik doe zoiets.” En zo begon ons eerste telefoongesprek.
Echter was er inmiddels al een collega-ondernemer ingeschakeld maar toch hadden ze besloten dat ik er iets in zou gaan betekenen. De collega deed eigenlijk alles en ik mocht doen wat ik misschien wel het mooiste vind aan dit werk; ik mocht de afscheidsviering doen.
Eigenlijk een mooi compliment: “Omdat het niet standaard moet zijn, willen we dat jij het doet.” Maar in één keer lag de lat ook wel erg hoog. Hoe anders dan anders kan en mag je het maken? Er moest gelachen worden maar het is tegelijkertijd ook een verdrietige aangelegenheid. Ik wil het wel losjes en leuk vertellen maar een mop tappen dat doe ik niet.
Hoe ga je de juiste balans vinden? Iets waar ik nachten van heb wakker gelegen.
Uiteindelijk is het een hele mooie en bijzondere viering geworden. De rouwauto werd vervangen door een eigen gebouwde pipowagen. De aula werd vervangen door een feestzaaltje. Mijn pak maakte plaats voor een spijkerbroek en een blouse. De spreekstoel was een barkruk en mijn glaasje water veranderde in een pilsje.
De gastsprekers werden ter plaatse gekozen, als je iets wilde melden dan kwam ik met de microfoon naar je toe.
En tot slot maakte ik met de kleinkinderen een ‘gezellig’ praatje over opa en hadden ze al snel een oplossing gevonden voor de snoepjes die opa altijd meebracht.
Na het brengen van een laatste groet vertrok de naaste familie samen met opa, onder groot applaus, in de pipowagen naar zijn laatste rustplaats.
En daar sta je dan…..Je vraagt je dan toch af of de familie tevreden is.
Was het wat ze van me verwacht hadden? Was het ‘anders dan anders’ genoeg?
Later op de dag hadden we nog contact en werd ik hartelijk bedankt. Ze vonden het geweldig. Er waren zelfs mensen die hadden gezegd als het mijn tijd ooit is, wil ik dat het zo gaat. Ik denk dat je geen groter compliment kunt krijgen.
Door een goede samenwerking met de familie, maar zeker ook door goede samenwerking met de al eerder ingeschakelde uitvaartverzorgster, hebben we er samen een mooi en bijzonder afscheid van gemaakt. Een afscheid dat paste bij de persoon. En dat is dan weer z’n moment waarop je beseft; “Wat heb ik toch een mooie baan!”
*Na controle en goedkeuring van de familie is deze blog geplaats.
Blog #1 Resumé
We bestaan twee maanden!
Niet echt een jubileum maar een mooie gelegenheid om even terug te kijken op het spannende begin.
Vanaf 1 maart kan de telefoon 24/7 gaan rinkelen, best spannend eigenlijk want wanneer gaat hij de eerste keer. Nog nooit ben ik me zo bewust geweest van het batterij niveau van mijn telefoon, waar is mijn telefoon, staat het volume aan, is de vaste telefoon wel goed doorgeschakeld?
‘Zullen we een dagje naar de dierentuin gaan?’ vroeg mijn oudste zoontje.
Dat is een goed idee, we stapten in de auto en voordat we de oprit afreden bedacht ik me ‘maar wat als ze nu bellen?’. Weet je wat, we gaan met 2 auto’s. De gezinsauto met vrouw en kinderen, papa zijn werkauto met voor de zekerheid een pak, verzorgingskoffer en regelkoffer. Mocht de telefoon gaan dan kan papa meteen vanuit de dierentuin naar de familie toerijden en kunnen jullie met mama fijn in de dierentuin blijven. De telefoon was niet gegaan.
Inmiddels zijn we aardig gewent aan dit ‘nieuwe’ leven, een leven waarin plannen altijd onder voorbehoud is, waarbij we altijd voorzichtig moeten zijn met wat we de kinderen beloven. Een leven waarvan we ‘s avonds pas weten hoe de dag verlopen is.
De eerste maand was de telefoon niet gegaan, hij ging wel maar toch iedere keer met een andere reden. We zijn vooral heel veel, extreem veel gebeld door aardige mensen die ons korting aanboden op gas, water, licht, telefonie en internet. Zeer attent van ze.
Ondanks dat we de eerste maand nog geen uitvaart hebben mogen verzorgen, hebben diverse mensen informatie gevraagd, wensen besproken en vastgelegd. Kortom we zijn tevreden over de eerste maand.
Wat we ook gemerkt hebben, en ergens ook wel verwacht hadden, is dat de interesse in ons vooral buiten onze eigen gemeente Cranendonck komt.
Buiten Cranendonck werkt de combinatie tonprater/uitvaartverzorger beter dan binnen de eigen gemeente grenzen. We zijn er ons dan ook zeker van bewust dat we binnen Cranendonck moeten werken aan vertrouwen, dat we langer de tijd nodig hebben om te kunnen laten zien wat we in onze mars hebben. Eerlijk is eerlijk, we hopen van harte dat we deze kans dan ook gaan krijgen.
De eerste twee weken van de tweede maand waren relatief rustig.
Hier hebben we onze uitvaartpakketten ontwikkeld, pakketten waar we eigenlijk best trots op zijn en waar we veel complimenten over hebben ontvangen. De pakketten worden als duidelijk, eerlijk en informatief beschouwd. Doel bereikt!
Na zes weken begonnen we toch wel een beetje zenuwachtig te worden, gaan ze ons überhaupt wel bellen? Tijdens het avond eten keken we elkaar wat zorgelijk aan, stel dat ze ons niet willen, dat ze ons nooit gaan bellen, hebben we wel het juiste besluit genomen? Midden in dit gesprek ging de telefoon.
Het was een bedroefde dochter welke ons de uitvaart van moeder gunde. Moeder had te kennen gegeven dat ze ons moest bellen als het eenmaal zover was. Al had de dochter nog de nodige twijfels, het was moeders wens.
Uiteindelijk hebben we een heel intiem afscheid mogen verzorgen.
Een afscheid warm en intens. Voor mij persoonlijk was vooral het laatste gesprekje met de dochter heel bijzonder. Ze bekende eerlijk er weinig vertrouwen in te hebben, maar alles was boven verwachting. “Dit had ik niet verwacht van een moppentapper” waren haar letterlijke woorden.
Inmiddels is de telefoon al een paar keer gegaan, en hebben we mogen laten zien wat we kunnen. En ja, wellicht is de hoogste drempel, de drempel van die moppentapper. We hebben geleerd en ervaren dat het tijd nodig heeft om die drempel te verlagen, dat we onszelf misschien meer dan een ander zullen moeten bewijzen, en dat we ons de tijd moeten gunnen om het vertrouwen te krijgen.
Tijd die we graag over hebben voor dit bijzondere beroep!